Βελονισμός και Χρόνιος Πόνος

Γενικά, ως «χρόνιος», χαρακτηρίζεται ο πόνος που έχει διάρκεια μεγαλύτερη των τριών μηνών. Θεωρείται ότι μετά το πέρας του διαστήματος αυτού, ο πόνος παύει να είναι προστατευτικός, αλλά, λόγω της επιμονής της αρχικής βλάβης/φλεγμονής, έχει διαμορφωθεί ένα χημικό περιβάλλον που, πλέον, τον τροφοδοτεί. Ένας φαύλος κύκλος πόνου που αυτοσυντηρείται. Πόνος – φλεγμονή – μυϊκός σπασμός – περισσότερος πόνος. Το φαινόμενο αυτό δεν λαμβάνει χώρα αποκλειστικά και μόνο στη στην περιφέρεια, στην περιοχή δηλαδή απ’όπου, αρχικά προέρχεται ο πόνος (π.χ. γόνατο), αλλά «κεντρικοποιείται» και τελικά απασχολεί νευρικά κυκλώματα στον στο νωτιαίο μυελό (κεντρικοποίηση του πόνου) και τον εγκέφαλο. Η θεωρία της πλαστικότητας, δηλαδή της δυνατότητας του νευρικού συστήματος να αλλάζει, ανάλογα με τα ερεθίσματα που λαμβάνει από το περιβάλλον, εξηγεί ένα μέρος της φυσιολογίας του χρόνιου πόνου.

06_06 (2) 06_04 (2) 04_83 (2) 04_79 (2)

Δυστυχώς, μέχρι στιγμής, έχουμε εξειδικευμένες, αλλά όχι ικανοποιητικές και επαρκείς θεραπείες, ώστε να σταματήσουμε έγκαιρα αυτόν τον αυτό-τροφοδοτούμενο μηχανισμό πόνου (αντιμετωπίζουμε τη χρονιότητα με τοπικά αναισθητικά, συστημικά αναλγητικά, αντιεπιληπτικά, ψυχο-υποστήριξη). Η καλύτερη θεραπεία είναι η πρόληψη. Η υποστήριξη στην οξεία φάση, ώστε ο πόνος να μην γίνει ποτέ χρόνιος και το προηγούμενο σενάριο να μην «παιχτεί» ποτέ.

05_08 (2) 03_39 (2) 03_22 (2)

Το φαινόμενο κεντρικοποίησης του πόνου που περιγράψαμε παρατηρείται στο 10% των μετεγχειρητικών ασθενών, στο 8% των ασθενών μετά απο σοβαρή κάκωση, τραύμα ή χρόνια γλεγμονώδη διαδικασία. Στις περιπτώσεις αυτές, ο πόνος δεν είναι πια προστασία, δεν είναι πια σύμπτωμα, είναι ασθένεια.

Ο βελονισμός εφαρμόζεται κυρίως για την αντιμετώπιση του χρόνιου πόνου. Παράλληλα και ταυτόχρονα με οποιαδήποτε άλλη φαρμακευτική, φυσικοθεραπευτική ή χειρουργική αγωγή ο βελονισμός και ο ηλεκτροβελονισμός αποτελούν επιλογές «πρώτης γραμμής» σε όλα τα ιατρεία πόνου του σύγχρονου κόσμου.